Uniewinnienie nie mogło budzić wątpliwości.
Obrońcą miał być Snyder.
Liczyliśmy na Przedpiekle: na talent do informowania
i do milczenia. Ustaliliśmy sposób porozumiewania się.
Michael miał mnie prosić o telefon do Glorii.
Gdybym ja miał wiadomość, ktoś znajomy miał wziąć gazetę,
napisać w rogu "Edmund" i podrzucić ją Michaelowi.
Nikt nie mógł znać prawdy. Michael musiał pozostać żywy,
podwładni Johna i Tommy'ego nie mieli prawa go zabić.
A od następnego dnia mieliśmy się spotykać tylko w sądzie.
- To wszystko? - Nie. Obciąży ich czworo świadków.
- To za dużo. - Pogadam z Bennym.
Poradzę sobie, ale my też musimy zdobyć jakiegoś.
- Kogo? - Świadka.
Który zezna, że w chwili zabójstwa byli gdzie indziej.
- Jak to się nazywa? - Fachowo? Krzywoprzysięstwo.
- A po naszemu? - Przysługa.
Wstawaj!
Tony!
- Przyprowadź Snydera. - Tego adwokata?
A znasz innego Snydera? Dawaj go tu.
Nie dam rady, pan chyba to wie.
Straciłem wprawę.
Potrzebujecie młodszego. Takiego jak ja kiedyś.
Młodszy nie byłby lepszy. Nie umiałby się znaleźć w sądzie.
Ja nie umiałbym znaleźć sądu.
W zeszłym roku prowadziłem 4 sprawy. A ile wygrałem?
Ani jednej. Ot, ile.
W dwóch przypadkach przysięgli uważali, że to ja jestem winien.
Oskarżeni pewnie byli niewinni. Wtedy ciężko wygrać.
Nie planowałem iść do sądu. Zamierzałem iść na ugodę.
Bez rozprawy.
Musisz zmienić plany.
A jeśli coś powiem nie tak,
jeśli coś pokręcę?
- Po co ryzykować? - Życie jest ryzykowne.
- Słucham? - Życie to ryzyko.
Życie?
Nigdy tu nie byłem.
Co miałbym zrobić?
Podamy ci pytania i odpowiedzi.
Musisz je tylko odczytać. Tyle chyba umiesz?
- Po angielsku? - Nic nie pokręć.
Nie pij i nie przegraj.
- A jak przegram? - Powąchasz kwiatki od spodu.
Nie znałem tego wyrażenia.
Od spodu...
To nie dla mnie. Gdy ktoś wpadnie pod autobus
albo poślizgnie się w sklepie i żąda odszkodowania...
Koniec dyskusji.
Jestem alkoholikiem. Nie mogę bronić zabójców.
Kiedyś mogłeś. Zanim się rozpiłeś.
Wytrzeźwiej do jutra. I rozchmurz się.
Nie masz nic do stracenia. Jak my wszyscy.
Nie chcę być ciężarem.
Mam też problem z narkotykami. Niewielki, ale...
Spadaj.
Gdy Michael wziął tę sprawę, Król Benny odwiedził gang.
Zaproponował dalsze wymyślanie Michaelowi
od zdrajców i szczurów, ale zabronił na niego polować.
Jeśli ktoś miał dokonać zamachu, to tylko Król Benny.
Ten głos przestępcy,
jedyny istotny, rozszedł się błyskawicznie.
Uśpieni przystąpili do gry.
"Uśpionymi" nazywano tych, co bywali
w poprawczaku.
lle pani wypiła?
Zapłacisz za to?
Musisz coś dla mnie zrobić. Czekam.
- Był u ciebie Król Benny? - Boże...
Co wy kombinujecie? Z jednej strony pijak, z drugiej smark.
Dziennikarzyna rżnie superszpiega...
Czworo świadków widziało zabójstwo. Oni zabili więcej osób niż rak.
Gen. Custer miał większe szanse niż oni.
Nic nas nie łączy z ofiarą. Wg glin chodziło o narkotyki.
Za takie coś można nieźle posiedzieć.
Mówię o prawdziwym pudle.
To już nie są mili chłopcy, to mordercy.
Zimni jak głazy.
Wiem, kim byli i są. Nie o to chodzi.
Szkoda marnować życie dla zemsty.
Ty i prawnik
- możecie o tym zapomnieć. - Nie mamy wyboru.
Czasami spotykałem się z Carol.
Mieszkała w naszej dzielnicy, pracowała w opiece społecznej.
Wciąż o nas dbała. Zawsze chodziła między Michaelem i Johnem.
Pod rękę z prawnikiem i zabójcą.
Zgwałć mnie albo poślub. Tylko na to mam siłę.
A mogę ci postawić piwo?
Jeśli tylko na to cię stać.
Dorzucę buziaka.
Zgoda.
- Wyglądasz na skonanego. - Dzięki.
Nie dają ci spać w nowej pracy?
Ile wiesz?
Tyle, co z plotek i z gazet takich jak twoja.
- A co głosi plotka? - Że Mike wsadzi kumpli do paki.
- Wierzysz w to? - Trudno nie wierzyć.
Chyba że czegoś nie wiemy. On wziął tę sprawę.
- Fakt. - To o czym tu gadać?
Znasz Michaela chyba lepiej niż ja.
Tak myślałam, ale nie wiem.
Nic nie wiem. Prosił o tę sprawę.
- Co z niego za przyjaciel? - Najlepszy.
Rzuci wszystko, by pomóc kolegom.
Co to znaczy?
W tej dzielnicy wszystko jest oszustwem.
Czemu ta sprawa miałaby być inna?
Głodna jestem. Przyniosę sobie coś.
Michael dopuszcza znajomych
tylko na pewną odległość. Próbowałam podejść bliżej,
ale mnie odepchnął. Nie mogłam go dotknąć ani na niego chuchnąć.
Myślałam, że to moja wina.
- Po jakimś czasie wycofałam się. - Nadal go kochasz?
Nie myślę o tym, ale powiedziałabym, że tak.
- Ale teraz jesteś z Johnem. - O ile można być z Johnem.
- On się bardzo zmienił. - Jak my wszyscy.
Z nim to inna historia.
Tylko nie widać tego na pierwszy rzut oka.
Czemu nigdy się ze mną nie umówiłeś?
Bo byłaś z Mikeyem.
On był pierwszy.
- A później? - Była kolej Tommy'ego.
Nie chrzań!
Nie wiem.
Byłem pewny, że odmówisz.
Myliłeś się.
No co?
Masz dostęp do dokumentów. Będziemy potrzebować informacji.
- Nie ma sprawy. - Co?
Co chcesz wiedzieć? Przyniosę ci te akta.
- To nie to. - A co?
- Odwiedzasz Johna? - Raz w tygodniu.
To dobrze.
Nie mów mu, że się widzieliśmy.
Im gorzej sytuacja wygląda, tym większe mamy szanse.
Co jest grane?
Chcesz rolls-royce'a? Jedź do Anglii, czy gdzie je tam robią.
Po szampana idź do Francuza, po forsę - do Żyda.
Ale jeśli chcesz wygrzebać jakieś brudy
albo wstrętną tajemnicę, to przyjedź tutaj.
Bo Przedpiekle to Biuro Zgubionego i Znalezionego Gówna.
lnni je gubią, my znajdujemy. Mowy nie ma.
Tylko dwaj świadkowie będą zeznawali.
- Pozostali zmienili zdanie. - Którzy?
Te urzędasy.
- Została nam ta parka. - Chwilowo.
Wszystko inne gra?
Nadal nie mamy naszego świadka.
Wiem.
Kiedy was zgarnęli, żałowałem, że nie mogłem wam pomóc.
- Tak pan lubi gołębie? - Lubię wszystko, co nie gada.
Michael wiedział, czego chce.
Chciał, by ukarano winnych: cały poprawczak, a w tym
Millera, Stylera, Addisona i Fergusona.
Przedstawię stosowne dowody i zeznania.
Wykażę, że byli tam w chwili zabójstwa i przedstawię świadków.
Przedstawię wam
takie dowody, że bez cienia wątpliwości podejmiecie decyzję.
Wiecie, co to znaczy, dzięki TV - jak ja.
John Reilly
i Thomas Marcano to niewinne marionetki...
Szybko aresztowani i szybko oskarżeni...
Niemal bez dowodów.
Przynajmniej nie przekręca nazwisk.
Miło, że wpadłeś.
Daj czystą łyżkę.
- Weź tę. - Matka przyniesie nową.
Co w pracy?
Jeszcze mnie nie wylali.
Byłem w sądzie. Patrzyłem na Johna i Tommy'ego i...
l wspominałem naszą młodość...
Gdzie kura?
- I co? - I nic. Tak tylko myślałem.
- Wszystko w porządku? - W najlepszym.
To fajnie.
A to co?
- Różaniec. - Twoja matka myśli,
że wzięli cię do woja? To jest zakazane.
- Ona dostała listę. - Słabo zna angielski.
To nie nasza wina, że jest głupia.
Kiedy będziesz się modlił?
Damy mu temat.
Oprzyj się o stół.
Nogi szeroko.
A teraz módl się.
- Módl się, bo... - ... Styler zostawi ci pałę w tyłku.
Błogosławionaś ty między niewiastami...
- Głośniej! - Święta Mario...
Módl się!
- Głośniej! - Święta Mario...
Głośniej!
Jak w kościele.
- Przepraszam za spóźnienie. - Drobiazg.
Chyba mam kandydata na świadka. Chodź ze mną.
- Dokąd idziemy? - Do niego. Na plebanię.
Jak tam rozprawa?
To była pierwsza runda. Macanie przeciwnika.
- A jak chłopaki? - Woleliby być gdzie indziej.
Najcenniejsze są dla nas zbłąkane owieczki.
Jeszcze nie jest za późno.
Mamy ostatnią szansę zawrócić te owieczki ze złej drogi.
Zgodną z prawem?
- Ostatnie szanse nie bywają takie. - Czy za tym stoi Benny?
Tak, ale nie on wszystkim kieruje.
- A kto kieruje? - Michael.
Mogłem na to wpaść, gdy wziął tę sprawę.
Plan jest dobry.
Michael przewidział prawie wszystko. Prawie.
Ale nie wszystko. Bo byś tu nie przyszedł.
- Nie okłamuj mistrza kłamstwa. - Właśnie.
Czego wam brakuje?
Świadka.
Który by zeznał, że był z nimi w chwili zabójstwa.
- A ksiądz byłby w sam raz? - Nie byle jaki ksiądz.
Więc prosisz...
Prosisz mnie, żebym skłamał?
I to pod przysięgą.
Proszę, żeby ojciec ich uratował.
Zabili go?
Tak.
Plotka była prawdziwa. Weszli i zabili go.
Właśnie. Tak po prostu.
Muszę się napić.
Wy też?
Tak.
Prosicie o wiele.
Wiemy.
Chyba nie wiecie.
Mówił ojciec, że mogę przyjść z każdą ważną sprawą.
Miałem na myśli np. załatwienie biletów na mecz.
Nie potrzebuję biletów, tylko świadka.
A ten zabity? Jego życie nic nie znaczy?
Dla mnie? Nic.
Dlaczego? Powiedz.
Bo on był strażnikiem w poprawczaku.
Miał prawo wiedzieć,
w co się pakuje. Wierzyłem, że będzie milczał.
Carol też miała prawo wiedzieć.
Byliśmy wtedy smarkaci, słabi.
Zmuszali nas.
Opowiedziałem o torturach,
biciu i gwałtach. O czterech przerażonych chłopcach,
modlących się o pomoc, która nigdy nie nadeszła.
Płacz Johna słychać było na końcu korytarza.
A on chciał być księdzem.
I zdjął spodnie. Nie wiedziałem, co to znaczy "ciągnąć druta".
Pamiętam tylko, że nie mogłem oddychać.
Dusiłem się, on mi wyrywał włosy z głowy.
Dalej nie pamiętam.
Dla zabawy brali nas do piwnicy, wiązali po dwóch-trzech
i gwałcili na oczach innych.
Muszę podjąć decyzję.
Obym podjął słuszną.
Będzie słuszna, cokolwiek ojciec postanowi.
Jadła pani kolację, kiedy weszli ci dwaj mężczyźni?
Widziała pani, jak podeszli do pana Nokesa?
- Owszem. - Słyszała pani, co mówili?
- Nie. - Widziała pani, jak wyjęli broń?
- Słyszała pani strzały? - Tak.
Co zrobili po oddaniu strzałów?
Wyszli, jak gdyby nigdy nic.
Czy widziała ich pani wtedy wyraźnie?
Obejrzałam ich, gdy wychodzili.
- Jest pani pewna? - Całkowicie.
Czy ci mężczyźni są tutaj?
Tak.
- Proszę ich wskazać. - Siedzą tam.
Proszę odnotować, że pani Salinas zidentyfikowała
obu oskarżonych.
- Odnotowano. - To wszystko.
Czy obrona
- jest gotowa? - Tak jest. Tylko parę pytań.
To zajmie chwilkę. Zeznała pani, że piła do kolacji tylko wino.
Tak.
To była na pewno tylko jedna butelka wina?
- Tak. Czerwone chianti. - A przedtem?
Jak to?
- Może piła pani coś do obiadu? - Owszem.
Co?
Byłam na zakupach, obiad jadłam na Madison Avenue.
Nie o to pytam. Czy pani coś piła?
- Martini. - Coś jeszcze?
Troszkę wina.
Ile to było kieliszków?
Jeden - dwa.
- Raczej dwa? - Tak, chyba dwa.
To jest gorsze niż wyrywanie zębów.
Trzeba mu było przypiąć kartkę z pytaniami do koszuli.
A przy kolacji...
Proszę to wykreślić.
O której
jadła pani obiad?
O której jadła pani obiad?
Sprzeciw!
Poczynania świadka nie są istotne dla jej spostrzeżeń.
To, ile wypiła - jest.
Oddalam!
O której jadła pani obiad?
- O 13:30. - Co to było?
To było tak dawno... Pewnie sałatka.
- Nie jem dużo. - Martini,
dwa kieliszki wina i sałatka?
- Tak. - Piła pani też wino do kolacji,
- w 6 godzin później? - Tak.
Ile kieliszków pani wypiła, nim ujrzała moich klientów?
- Dwa. - Nie sądzi pani,
że 4 kieliszki wina i martini to sporo, jak na 6 godzin?
Tak.
Tak. Gdy strzały ucichły, otworzyłam je.
Myślała pani, że zaraz może zginąć?
Nie wiem. Wiedziałam tylko, że zabili człowieka.
Myślała pani, że mogą ją zabić dwaj mordercy?
Tak.
Mimo strachu, ryzykując życie, obejrzała ich pani, gdy wychodzili?
- Tak. - Na pewno?
Tak.
Czy obejrzała pani ich twarze naprawdę uważnie?
To był uważny rzut oka.
Rzuciła pani okiem, nie spojrzała?
Widziałam ich!
Rzuciła pani na nich okiem. Okiem przerażonej kobiety,
do tego, być może, wstawionej.
- Sprzeciw! - Niepotrzebny.
- Nie mam więcej pytań. - Jest pani wolna.
O 6:15 rano Frank Magcicco
wyszedł z wydziału zabójstw.
Był świetnym detektywem i siostrzeńcem Benny'ego.
Nick Davenport pracował w wydziale kontroli.
Chciał zostać kapitanem przed czterdziestką.
Polował na nieuczciwych gliniarzy.
- Co to ma być? - Słuchaj go,
to będziesz jadał śniadanka z komisarzem.
Uwziąłeś się na tego Stylera. Czemu?
- Jeszcze jedno. - No co?
Nikt nie może wiedzieć, od kogo to masz.
- A skąd TY to masz? - Spadło mi z nieba, jak tobie.
Jezu Chryste!
- Brak tylko wyznania win. - To zostawiam tobie.
- Najlepiej zmuś go biciem. - Są nawet zdjęcia.
Zasraniec wyciąga z 5000$ miesięcznie od trzech lat.
- Od czterech. - I starczy.
- Wystarczy? - To zależy od przysięgłych.
Pokaż im to.
- Co to, Eliocie Ness? - Trzy tygodnie temu
znaleziono ciało handlarza prochami, lndianina Lopeza.
- 3 kule w głowie, puste kieszenie. - I co?
Zabito go z tej broni.
A gdzie tu niespodzianka?
Odciski palców należą do Stylera.
- Zrób coś dla mnie. - Co?
Jeśli kiedyś ci podpadnę, zadzwoń. Chętnie cię przeproszę.
Gdybyś mnie potrzebował, Frank mnie złapie.
Uważaj. Wpłynąłeś na wzburzone wody.
Te, Ness! Nigdy nie chciałeś zostać gliną?
Przejść na stronę złych?
Ciało Chrystusa...
- Ciało Chrystusa. - Amen.
Michael zrobił wszystko, co powinien zrobić prokurator.
Ekspert ustalił typ i kaliber broni, z której strzelano.
Tyle tylko, że nie przedstawiono sądowi samej broni ani motywu.
Niszczyły go: napięcie, przepracowanie i niepewność.
- Widział pan ich twarze? - Tak,
- a oni mnie. - Mówili coś?
Spojrzeli na mnie i wyszli.
- To na pewno byli oskarżeni? - Tak.
Sukces byłby nasz wspólny. Karę za klęskę poniósłby Michael.
Ojciec Bobby, najlepszy ksiądz wśród koszykarzy,
był kluczowym elementem planu.
Obejrzał się pan, gdy usłyszał strzały?
- Dlaczego nie? - Martwiłem się o moją panią.
- Czy ci dwaj grozili panu? - Nie.
A komukolwiek na sali,
o ile pan wie? - To oczywiste.
Nie widział pan zabójstwa. Skąd pan wie, że strzelał oskarżony?
Co jest?
- Nie powinien przysyłać ciebie. - Nikt mnie nie przysyłał.
- Chciałam cię zobaczyć. - Czemu?
Ojciec Bobby nie odzywa się od dwóch tygodni.
To trudna decyzja.
- A jeśli odmówi? - To będziemy mieli kłopot.
Niech Nerwus powie ojcu Bobby'emu wszystko. On wie, co.
Już to zrobił.
Byłam przy tej rozmowie.
Wszystko słyszałam.
Czyli wiesz.
Tak.
Trzeba mi było powiedzieć.
Wszystko byłoby inaczej.
Gdybyś mi powiedział...
To może...
Może ja...
Cześć, Nerwus.
Carmen, chudniesz. Niech mówią, co chcą.
- Nadal lubisz Doris Day? - Fajna kobitka. Znasz Wiedźmę?
Tę z 4 brodawkami i jednym okiem? Pewnie.
Ona potrzebuje łbów.
Zanieś to wiedźmie.
Na co jej rybie łby?
- Wydłubuje oczy. - Bomba!
- Rozgniata je z olejem i wodą. - A potem?
Kto ma kłopoty, idzie do niej. Ona patrzy w tę maź i mówi,
kto sprawia te kłopoty. Mówi parę słów i kłopoty mijają.
Czasem szlag trafia także tych, co je wywołali.
Addison, pracownik burmistrza, za dwa tygodnie rzuci pracę.
Nie chce, żeby ktoś wiedział, jaki on jest.
Żeby ktoś obejrzał jego zdjęcia.
- Już o tym wie? - Dowie się.
Sporo wydaje na chłopców. Zarabia dużo, ale nie za dużo.
- Duże ma długi? - 8 kawałków plus procenty.
Ja je spłaciłem... Kupiłem długi Addisona.
- Nie znosi pan długów. - Nie znoszę Addisona.
To brudna gra, znam się na tym. I lubię grać sam.
Zawsze byłeś miłym chłopcem. Niech tak zostanie.
Matka nazwała go Edward Goldenberg Robinson
na cześć ulubionego aktora.
Eddie przyjął przydomek "Mały Cezar",
i pod nim dorabiał się na handlu prochami.
Miał syna w prywatnej szkole na wsi. Nazwał go Rizzo
na cześć swego młodszego brata, zmarłego w poprawczaku.
- Daj mi forsę. - Dobra.
- Kiedy mi ją oddasz? - Ja ci jej nie oddam.
Zrobi to ktoś inny.
- Znam go? - Znał go twój młodszy brat.
Rizzo?
- Jak się poznali? - Addison
był strażnikiem w poprawczaku. W czasie, gdy umarł tam Rizzo.
Biff...
Odlicz 8000$
i włóż je do koperty.
Masz świetną pamięć, staruszku.
Jak to starcy.
Robiłeś dla makaroniarzy, gdy jeszcze byli twardzi.
- Bywało. - A jak wyglądałeś!
Robiłeś to stylowo. Z klasą.
Twoja mowa i strój budziły szacunek.
Za to cię lubiłem.
Nie pomogę ci. Mój krawiec nie żyje.
Przyjrzę się temu koleżce i odbiorę moje pieniądze.
- Jest ci winien nie tylko forsę. - Nie ma nic cenniejszego.
Jest.
Co, staruszku? Co może być cenniejszego?
Rizzo. To on zabił twojego brata.
- On umarł na zapalenie płuc. - Tak mówili.
Co ma do rzeczy wiadomość, że Ralph Ferguson uczy religii?
To dość niezwykła prośba.
Muszę pokazać zmarłego jako człowieka.
Żeby nie był tylko pozycją w dziale nekrologów.
Panie Snyder?
Nie widzę problemu.
Chcę wezwać na świadka Ralpha Fergusona.
Dzień dobry.
Dziękuję, że pan przyjechał z tak daleka.
Szkoda, że z takiej okazji.
Przyjaźnił się pan ze zmarłym. Pańskie zeznania będą cenne.
Trudno o lepszych przyjaciół.
- Byliście najlepszymi kumplami? - Z pewnością najbliższymi.
- Długo się znaliście? - 17-18 lat.
- Często się spotykaliście? - Jak tylko mogliśmy.
W soboty, w święta, w wakacje.
- Jakim Sean był człowiekiem? - Za dobrym,
- by zginąć z ręki bandyty. - Sprzeciw!
- To opinia, nie fakt. - Pytałem o opinię.
Oddalam. Słuchamy.
Czy według pana miał jakichś wrogów?
Nie miał żadnych.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
- To było więzienie? - Nie. Zakład poprawczy.
Jakie mieliście obowiązki?
Pilnowaliśmy dyscypliny, dbaliśmy, by się uczyli
i nie rozrabiali. Nic nadzwyczajnego.
Czy pan i pan Nokes mogliście użyć siły, by "nie rozrabiano"?
- Jak to: siły? - Czy wolno było bić chłopców?
Skądże!
Czy zdarzyło się, że strażnik uderzył chłopca?
Mogło się zdarzyć,
ale nie była to codzienna praktyka.
Czy pan albo Nokes kiedyś uderzyliście podopiecznego
w domu poprawczym?
Powtórzyć pytanie?
Zeznaje pan pod przysięgą.
Zdarzało nam się uderzyć kogoś nieposłusznego.
W jaki sposób?
- Nie rozumiem. - Pięścią,
dłonią? Kopaliście ich, biliście pałką?
- To zależało od sytuacji. - Jak to?
Od strażnika.
Ogromna władza.
- Taka to była praca. - Z torturami włącznie?
- Stosowaliście tortury, prawda? - Jak to: tortury?
Czym są tortury?
Przypalanie papierosami. Bicie.
Izolatka bez jedzenia i światła.
- Stosowaliście to? - Czasami.
- Kto torturował? - Strażnicy.
Którzy?
Nie pamiętam. Wszyscy.
Proszę wymienić jednego. Albo wszystkich.
- Czy były przypadki... - Dojdzie pan do czegoś?
- Obiecuję. - Dla pańskiego dobra.
Czy bywały przypadki wykorzystywania seksualnego?
Czy bywały tam przypadki wykorzystywania seksualnego?
Słyszałem, że tak.
Nie pytam, co pan słyszał. Pytam, czy pan to widział.
- Ferguson, nie! - Nie lubisz?
Tak, widziałem.
Czy pan i Sean Nokes
skrzywdziliście kogoś?
Czy zgwałciliście razem któregoś z chłopców?
Panowie...
Proszę do mnie.
Przeleciałem Johnny'ego.
Co to ma być?
Chyba wezwałem niewłaściwego świadka.
Dałem panu wolną rękę i oto skutki.
Ferguson, proszę!
Proszę odpowiedzieć.
- Ferguson, proszę. - Wpadnę do ciebie jutro.
Czy zostawiał pan Seana samego ze swoim dzieckiem?
Z dzieckiem?
Czy pańska żona zostawiłaby go samego z dzieckiem?
Nie było takiej potrzeby. Nie musiał z nim zostawać.
Nie musiał?
A żona nie wyrażała troski?
Jej zeznanie wyjaśnia, czemu nie zostawiała Nokesa z dzieckiem.
- Sprzeciw! - Uwzględniam.
Nie dotkniesz mnie więcej!
Tak.
Co tak?
Tak, Sean Nokes dobierał się do paru chłopców.
- Był pan przy tym? - Tak.
Obserwował pan to?
Tak.
- Może robił pan coś więcej? - Piłem i...
Czy w pobliżu byli także inni strażnicy?
Tak.
- Z panem i Nokesem? - Tak.
Więcej niż raz?
Tak.
Nadal uważa pan, że Sean Nokes był dobrym człowiekiem?
Był moim przyjacielem.
Choć gwałcił chłopców, którymi miał się opiekować?
Nie mam więcej pytań.
Niech to się skończy.
Świadek jest wolny.
Panie Ferguson?
Proszę się nie oddalać od domu. Ktoś zechce z panem porozmawiać.
Michael dalej grał
na dwie strony. Odsłonił prawdziwe oblicze Fergusona,
nie ujawniając, że John i Tommy mieli motyw, by zabić Nokesa.
Mały Cezar, który zawsze nosił na piersi zdjęcie brata,
zajął się Addisonem.
Addison nie mógł oddać długu.
Zatem Mały Cezar miał pretekst, by pomścić śmierć Rizza.
Davenport nie marnował czasu na śledzenie Stylera.
Aresztował go za zabicie handlarza narkotyków
i osiem przypadków przekupstwa.
Wygrywam 6:2.
Ludzie na ogół grają w to latem.
- Bo teraz płacze się z zimna. - Mam w dupie "ogół".
Dostaniesz zawału, a ja nie zrobię ci oddychania usta-usta.
Ja też cię nie poślubię.
John i Tommy coś przeczuwają.
Oni nie zauważyliby prezydenta-Włocha.
Snyder nieźle sobie radzi. Myślałam, że nie ma siły stać.
To pijak, ale nie dureń.
- Musimy załatwić uniewinnienie. - Musisz ich usunąć z tego baru.
A to ci załatwi tylko świadek. Którego dotąd nikt nie widział.
A jeśli nie przyjdzie? Jeśli zostaniemy z tym, co mamy?
Sąd to miejsce dla bogaczy w garniturach
i prawników o trzech nazwiskach.
W sądzie można kupić sprawiedliwość,
która na ulicy nie ma ceny. I nie jest ślepa.
- Na ulicy ta dziwka ma oczy. - Potrzebujemy obu rodzajów.
To dawaj świadka.
Przysięgli, proszę nie brać pod uwagę zeznań pana Fergusona.
Wykreślono je z protokołu.
To wszystko.
- Oskarżenie? - Dziękuję.
- Obrona gotowa? - Nie wiem...
Nie wiem, Wysoki Sądzie.
- Nie wie pan? - Może poczekamy...
Jutro o 9:00 ma pan przedstawić świadka albo podsumowanie.
- Wszystko gra? - Tak.
Poranna msza była bardzo ciekawa.
Wzywam na świadka ojca Roberta Carillo.
- Zna ojciec swoich parafian? - Wszystkich.
A oskarżonych?
- Też. - Od dawna?
Od ich dzieciństwa.
Proszę stać.
Prawa dłoń. Czy w tej sprawie
przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę i nic,
tylko prawdę, tak panu dopomóż Bóg?
Przysięgam.
Gdzie ojciec był 1 listopada zeszłego roku?
- Pamiętam. - Gdzie?
Na meczu koszykówki: grali Knicks i Celtics.
O której zaczął się mecz?
- O 19:30. - A skończył się?
- O 21:30, czy 22:00. - Kto wygrał?
Niestety, Celtics. Byli za dobrzy.
Choć to był dzień Wszystkich Świętych.
- Polecę ojca memu patronowi. - Chętnie skorzystam.
Był ojciec sam?
- Z dwoma przyjaciółmi. - Czyli z kim?
Z Johnem i Tommym.
- Z oskarżonymi? - Właśnie z nimi.
Czy o 20:25, kiedy wg policji zabito Seana Nokesa,
wciąż byliście wszyscy trzej na tym meczu?
Tak.
O której się rozstaliście?
O 22:30, może troszkę później.
- Podrzucili mnie na plebanię. - Mówili, dokąd jadą?
Nie.
Ale po wieczorze z księdzem pojechali pewnie szukać baru.
Skoro byli z ojcem o 20:25, raczej nie mogli zabić Nokesa,
jak twierdzi oskarżenie. Prawda?
Musieliby strzelać z lodowiska.
Strzały nie padły z lodowiska.
Więc nie oni go zabili.
- Nie mam więcej pytań. - Teraz pan,
- panie Sullivan. - Dziękuję.
- Ojciec kupił czy dostał bilety? - Kupiłem je.
Jakiś tydzień wcześniej.
Czy ktoś o tym wiedział?
Raczej nie.
- Ktoś widział ojca przy kasie? - Nie.
Nikt nie widział tego zakupu?
- A kwit? - Nie mam.
- Płacił ksiądz czekiem albo kartą? - Gotówką.
Jak zwykle.
- Ksiądz dba o swych parafian? - Bardzo.
- I zrobiłby dla nich wszystko? - Wszystko, co w mojej mocy.
- Niczym dobry ojciec dla synów. - Mniej więcej.
A czy dobry ojciec nie chciałby ich chronić przed karą?
Także przed odpowiadaniem za cudze grzechy.
- Takie jak morderstwo? - Właśnie.
Dobrze zrozumiałem?
Nikt nie wiedział, że idziecie na mecz, nie widział was tam.
Nie ma dowodu, że ksiądz w ogóle kupił bilety.
Owszem.
Więc skąd mamy wiedzieć, że byliście na tym meczu?
Bo mówię to jako świadek i jako ksiądz.
A ksiądz nie mógłby kłamać, prawda?
Ksiądz, który ma końcówki biletów, nie musiałby kłamać.
Zawsze je zachowuję.
Pokazać?
Czemu ksiądz je zachowuje?
Bo nigdy nie wiem, kiedy będę potrzebował dowodu.
- Czy ktoś panu nie wierzył? - Dotąd nigdy.
Ale zawsze jest ten pierwszy raz.
Nie mam więcej pytań. Dziękuję.
Ksiądz jest wolny.
Nigdy nie zapomnę, jak ojciec Bobby
skłamał, żeby wyrównać rachunki.
Zeznawał przeciwko zakładowi poprawczemu i złu w nim.
Ale żałowałem, że musiał to zrobić.
W sprawie o zabójstwo,
czy uznajecie Johna Reilly za winnego?
- Jest niewinny. - W sprawie o zabójstwo,
czy uznajecie Thomasa Marcano za winnego?
Jest niewinny.
Dziękuję. Przysięgli są wolni.
Dzień dobry. Proszę hot-doga.
Z musztardą i górą sosu z pikli.
l dwie serwetki.
Dobrze się spisałeś.
- Co z tobą będzie? - Odejdę.
Za parę tygodni złożę wymówienie.
Po tej sprawie nie będą mnie zatrzymywali siłą.
Przejdziesz na drugą stronę. Będziesz obrońcą. Lepiej płacą.
Zawsze będzie więcej złych ludzi niż dobrych.
A ile miałbyś zleceń od Johna i Tommy'ego!
Miałbyś dom z basenem.
To nie dla mnie. Mam dosyć prawa.
Czas na coś innego. Powiem ci, jak będę wiedział, na co.
Na piłkarza za stary, na golfistę za młody...
Nie odbieraj mi wszystkich pomysłów.
Poradzisz sobie, jak zwykle.
Chcę mieć trochę spokoju.
Chcę zamknąć oczy i nie widzieć miejsc, gdzie byłem.
Jestem zmęczony...
Nie wiem...
Może w końcu zapomnę, że tam byłem.
Nie zniknij mi z oczu. Mogę potrzebować dobrego prawnika.
Nie stać cię.
Mogę potrzebować kumpla.
Wtedy cię znajdę.
Wiem.
Minął cały miesiąc i nikt się nie odezwał.
Wszyscy żyliśmy
jak przed zbrodnią.
Carol wróciła do pracy: pomagała nastolatkom
i samotnym matkom. John i Tommy rządzili swoim gangiem.
Ja awansowałem na reportera- praktykanta w dziale rozrywki.
Michael rzucił pracę, przegrawszy sprawę nie do przegrania.
Jak mam ci dziękować?
- Że też się nam upiekło! - Wszystko obmyślił Mikey.
Z początku chciałem go zamordować.
Ale pomyślałem: skoro mam siedzieć,
niech mnie wsadzi kumpel.
- Prawie mu współczułem. - Nigdy nie współczuj papudze.
- Chodź tu! - Jesteś prawdziwym hrabią.
Hrabia z Nowego Jorku!
Ty świrze!
- Co to, bar dla pedałów? - Owszem, póki nie przyszłaś.
Daj buziaka.
Z drogi.
Dosyć!
Napijmy się.
"Gladiatorzy"!
Najgorszy kwartet w dziejach Przedpiekla.
- Jak Nerwus chciał go nazwać? - "Hrabia i jego Christos".
- Super. - Fajnie, co?
Płyty by szły jak woda.
Nie byliśmy źli. Mieliśmy słuchaczy.
Głusi się nie liczą.
Zaśpiewajmy dla Carol.
Jestem emerytem.
Nie musicie kogoś zastrzelić?
Zawsze mamy czas, by zaśpiewać.
- Żartowałam. - Komu wina?
Zagraj coś z tempem.
Zaczynaj.
- Ile znacie piosenek? - Jedną.
Odejdź jak mężczyzna!
Odejdź już!
Spadaj jak najszybciej! Odejdź jak mężczyzna!
Powiedz światu, że... Dziewczynę masz gdzieś!
16 marca 1984 r.
znaleziono napuchnięte zwłoki Johna, a obok flaszkę bimbru.
W chwili śmierci był podejrzany o pięć zabójstw. Miał 29 lat.
Thomas Marcano zmarł 26 lipca 1985 r.
Dostał z bliska 5 kul. Ciało znaleziono po tygodniu.
W kieszeni miał krucyfiks i medalik z Judaszem. Miał 29 lat.
Michael Sullivan mieszka w angielskiej wiosce
i dorabia jako stolarz. Nie jest już adwokatem.
Nie ożenił się, mieszka sam.
Carol nadal pracuje w pomocy społecznej. Nie wyszła za mąż,
ale wychowuje 12-letniego syna.
Ten syn, John Thomas Michael, lubi czytać.
Matka nazywa go "Nerwus".
To była nasza noc i przedłużaliśmy ją, jak mogliśmy.
Wtedy spotkaliśmy się ostatni raz.
Życie było przed nami.
Myśleliśmy, że zawsze będziemy razem.
Nowojorski Zarząd Domów Poprawczych twierdzi,
że w żadnej z jego placówek nie działo się i nie dzieje
nic tak złego.
Według prokuratury nie było takiej rozprawy.
Prokuratura wypiera się wszelkiej wiedzy na ten temat.
Lorenzo Carcaterra twierdzi, że zmienił tylko daty i nazwiska,
a cała historia jest autentyczna.